Disco Swing

Disco Swing2019-06-24T16:42:52+01:00

Pure Nostalgie

Disco is een dansmuziekgenre dat zijn oorsprong vindt in de discotheken begin jaren ’70. Het is ontstaan uit een kruisbestuiving van rhythm & blues-varianten, vooral funk, Philly-soul en salsamuziek.

Disco is de eerste muzieksoort die speciaal gericht is op een danspubliek. Het wordt gekenmerkt door een monotone, hypnotiserende en stuwende beat met een hoofdrol voor bas. Gitaar, bas, piano, keyboard, drums, drumcomputer zijn de meest gebruikte instrumenten.
Ook de synthesizer speelt een rol, zoals in de zeer herkenbare producties van Giorgio Moroder. Dit is voor het eerst herkenbaar te horen in Isaac Hayes’ soundtrack bij de film Shaft uit 1971.

In het algemeen kan gesteld worden dat de eerste disconummers in 1973 werden uitgebracht, hoewel velen Manu Dibango’s Soul Makossa uit 1972 als de eerste disco-opname beschouwen.
De term “disco” werd op 13 september 1973 voor het eerst gebruikt in het artikel “Discotheque Rock ’72: Paaaaarty!”, geschreven door Vince Aletti van het magazine Rolling Stone. Eerst waren de meeste disconummers enkel bedoeld voor het discotheek-/danspubliek, en niet echt voor radioluisteraars. Maar de omgekeerde werking vond ook plaats. Populaire radiohits werden ook in discotheken gedraaid, zolang ze maar een makkelijk te volgen patroon hadden met ongeveer 120 BPM (beats per minute). De meeste jaren ’70 liedjes in het discogenre hebben een makkelijk te herkennen vierkwartsmaat.

Soul- en funk invloed horen we onder meer bij James Brown – “Get Up (I Feel Like Being A) Sex Machine” (1970) e.a.
De Motown Sound bevatte ook veel disco-elementen: The Temptations, The Supremes, The Four Tops, Jackson 5, Stevie Wonder en Diana Ross.
Philadelphia International Records had ook invloed op de latere disco met o.a. nummers van The Three Degrees. Andere bekende disconummer kwamen o.m. van KC and the Sunshine Band “That’s the Way (I Like It), Barry White “You’re the First, the Last, My Everything”, Village People- “Y.M.C.A“… e.a.

De commerciële hoogdagen van de disco waren de jaren 1973-’74 met de hits ‘Never Can Say Goodbye‘ van Gloria Gaynor (1973) en ‘Rock your baby‘ van George McCrae (1974). Met het uitkomen van de discofilm Saturday Night Fever in 1977 was de rage op zijn hoogtepunt. Zelfs artiesten als de Bee Gees, Rod Stewart, KISS en de Rolling Stones bekeerden zich korte of langere tijd tot het genre.

In New York ontketent discotheek Studio 54 met een verlichte disco dansvloer de discorage. De cultfilm Saturday Night Fever wordt in deze discotheek opgenomen. De film leidt in Europa het begin van het disco tijdperk in. John Travolta, The Beegees en The Trammps worden wereldberoemd.

In de discotheken schitterden de glitterbollen, spots, stroboscopen, spiegels,…heel wat uurtjes boven de verlichte disco dansvloer terwijl de megahits van o.a. de Trammps, Bee Gees, Jacksons five, Abba, Tavares, Karen Young, Chic, Sister Sledge, Patrick Hernandez etc. voor een explosie op de dansvloer zorgden.

Op disco gebaseerde muziek (door discopuristen danspop genoemd) bleef tot eind jaren tachtig de populaire dansmuziek voor jongeren uit de mainstream. Het genre ging op in de elektronischer vormen zoals (acid)-house.

Disco is de makkelijkste dans om mee te beginnen. Hij heeft een sterk en duidelijk ritme. Je kunt het overal, op alle feesten en fuiven dansen. Je kunt het met iedereen dansen, er is geen vaardigheid of voorkennis voor nodig. Wat gevoel voor ritme volstaat om mee te dansen. En met enkele draaien ziet het er al meteen indrukwekkend uit. Je kunt het op bijna alle muziek dansen. En zelfs mannen kunnen het… (leren, Toppie!!)

Bron: Dansfans